Ogrzewanie klimatyzatorem zimą może być wygodne i ekonomiczne, ale tylko wtedy, gdy urządzenie jest przystosowane do pracy w niskiej temperaturze, a jego ustawienia odpowiadają warunkom w budynku. Klimatyzator z funkcją grzania nie działa jak zwykła grzałka elektryczna. W większości modeli jest powietrzną pompą ciepła, która pobiera energię z zewnętrznego powietrza i przekazuje ją do pomieszczenia. [2]
Sama obecność trybu „grzanie” na pilocie nie oznacza jeszcze, że urządzenie będzie dobrym głównym źródłem ciepła podczas mrozów. Znaczenie mają między innymi zakres temperatur pracy konkretnego modelu, moc urządzenia przy niskiej temperaturze, izolacja budynku, sposób rozprowadzenia ciepła oraz cena energii elektrycznej. Najpierw trzeba więc poprawnie skonfigurować klimatyzator, a dopiero później oceniać zużycie prądu i koszt ogrzewania.
Frazy pomocnicze: klimatyzacja z funkcją grzania zimą, ogrzewanie klimatyzatorem koszt, jak ustawić klimatyzator na grzanie, klimatyzator jako pompa ciepła, zużycie prądu klimatyzatora zimą, temperatura pracy klimatyzatora zimą, tryb HEAT w klimatyzatorze, COP i SCOP klimatyzatora, odszranianie jednostki zewnętrznej, klimatyzator nie grzeje zimą, ogrzewanie klimatyzatorem w mieszkaniu, klimatyzacja w biurze zimą
Jak działa ogrzewanie klimatyzatorem i kiedy jest skuteczne?
Odwrócony obieg chłodniczy zamiast zwykłej grzałki
W trybie chłodzenia klimatyzator odbiera ciepło z pomieszczenia i oddaje je na zewnątrz. Po włączeniu trybu HEAT kierunek przepływu czynnika chłodniczego zostaje odwrócony. Jednostka zewnętrzna pobiera energię cieplną z powietrza na zewnątrz, a jednostka wewnętrzna przekazuje ją do pomieszczenia. Nawet zimne powietrze zawiera pewną ilość energii, którą układ może wykorzystać. [1]
To podstawowa różnica między klimatyzatorem a grzałką elektryczną. Grzałka zamienia energię elektryczną bezpośrednio w ciepło. Klimatyzator zużywa prąd głównie do napędzania sprężarki, wentylatorów i elektroniki, natomiast samo ciepło w dużej części transportuje z zewnątrz. Dzięki temu z jednego kilowatogodziny energii elektrycznej może dostarczyć do pomieszczenia więcej niż jedną kilowatogodzinę energii cieplnej.
W układzie pracują sprężarka, wymienniki ciepła, zawór rozprężny, wentylatory i czynnik chłodniczy. Nie trzeba znać szczegółów serwisowych, aby prawidłowo korzystać z urządzenia, ale ważne jest rozróżnienie dwóch wartości: mocy grzewczej oraz mocy elektrycznej pobieranej z sieci. Przykładowo urządzenie może oddawać do wnętrza 3,5 kW ciepła, pobierając w danym momencie około 1 kW energii elektrycznej. Są to różne parametry.
Do obliczania rachunku nie używa się bezpośrednio mocy grzewczej. Potrzebny jest pobór energii elektrycznej, najlepiej rzeczywisty odczyt z licznika lub watomierza. Dane katalogowe są przydatne do orientacyjnego szacowania, ale mogą różnić się od pracy w konkretnym mieszkaniu, szczególnie podczas odszraniania i przy częściowym obciążeniu.
Temperatura zewnętrzna a moc i efektywność
Im niższa temperatura na zewnątrz, tym trudniej odebrać z powietrza odpowiednią ilość ciepła. Klimatyzator zwykle musi pracować dłużej, a jego sprężarka może pobierać więcej energii. Jednocześnie zmniejsza się ilość ciepła dostarczanego do wnętrza w przeliczeniu na jedną kilowatogodzinę prądu. Nie oznacza to, że urządzenie nagle przestaje być użyteczne, ale jego parametry z łagodnego jesiennego dnia nie powinny być bezpośrednio przenoszone na mroźną noc.
Do oceny efektywności stosuje się między innymi współczynnik COP. To stosunek chwilowej mocy grzewczej do poboru mocy elektrycznej w określonych warunkach. Jeśli klimatyzator dostarcza 4 kW ciepła i pobiera 1 kW prądu, COP wynosi 4. Jest to wartość dotycząca konkretnego punktu pracy, a nie stała obietnica obowiązująca przy każdej temperaturze.
Drugim pojęciem jest SCOP, czyli sezonowy współczynnik efektywności. Uwzględnia on zmienne warunki w całym sezonie grzewczym i jest bardziej przydatny przy porównywaniu urządzeń. SCOP również nie przewidzi dokładnego kosztu w konkretnym budynku, ponieważ nie uwzględnia w pełni zwyczajów domowników, strat przez wentylację, otwierania drzwi, ustawień temperatury ani lokalnej pogody.
Trzeba też oddzielić deklarowany zakres pracy od pełnej użyteczności grzewczej. Jeżeli producent podaje możliwość pracy przy temperaturze na zewnątrz wynoszącej na przykład -15°C, nie oznacza to, że urządzenie przy tej temperaturze zachowa taką samą moc, głośność i efektywność jak przy +7°C. Przed wykorzystaniem klimatyzatora jako głównego źródła ciepła trzeba sprawdzić instrukcję konkretnego modelu oraz tabelę wydajności dla niskich temperatur.
Odszranianie jednostki zewnętrznej
Podczas ogrzewania jednostka zewnętrzna może pokrywać się szronem. Zjawisko występuje szczególnie przy temperaturze kilku stopni powyżej zera, dużej wilgotności i mgle. W takich warunkach powierzchnia wymiennika jest chłodniejsza od otaczającego powietrza, więc wilgoć osadza się na lamelach i zamarza. Warstwa lodu utrudnia przepływ powietrza oraz odbiór ciepła.
Automatyka uruchamia wtedy cykl odszraniania, nazywany defrostem. Klimatyzator może chwilowo zatrzymać wentylator jednostki wewnętrznej, zmienić kierunek obiegu czynnika albo na kilka minut ograniczyć dostarczanie ciepła. Przy jednostce zewnętrznej może pojawić się para, a z urządzenia może wypływać woda powstała z topniejącego lodu. Samo krótkie przerwanie nawiewu nie musi oznaczać awarii.
Niepokój powinny wzbudzić jednak bardzo częste cykle odszraniania, brak powrotu do normalnego grzania, narastająca gruba warstwa lodu, oblodzenie wentylatora albo woda zamarzająca w sposób blokujący odpływ. Problemem może być wtedy zabrudzony wymiennik, niesprawny czujnik, niewłaściwa ilość czynnika, źle wykonany odpływ skroplin lub niewystarczający przepływ powietrza.
Jednostka zewnętrzna potrzebuje wolnej przestrzeni. Nie należy zasłaniać jej kartonem, folią ani zabudową, która ogranicza przepływ powietrza. Trzeba też zapewnić odpływ wody z odszraniania. W chłodniejszym klimacie odpływ może wymagać rozwiązania odpornego na zamarzanie, ponieważ kałuża pod urządzeniem szybko zmieni się w lód.
Ogrzewanie całego mieszkania a dogrzewanie jednego pomieszczenia
Klimatyzator umieszczony w salonie może bardzo dobrze ogrzewać salon, ale niekoniecznie całe mieszkanie. Ciepłe powietrze musi przemieścić się przez drzwi i korytarze, a im więcej przegród i zakrętów, tym większe są straty oraz różnice temperatur. Zamknięta sypialnia, łazienka albo pokój położony na końcu korytarza mogą pozostawać wyraźnie chłodniejsze.
Wydajność podawana w materiałach produktu odnosi się do określonych warunków i nie rozwiązuje problemu dystrybucji ciepła. Mocniejszy klimatyzator nie sprawi automatycznie, że ciepło równomiernie dotrze do każdego pomieszczenia. Może za to szybciej nagrzać strefę przy jednostce, powodować przeciąg albo częściej obniżać i podnosić obroty wentylatora.
Przed oceną opłacalności trzeba więc ustalić, jaką powierzchnię urządzenie rzeczywiście ogrzewa. Inaczej wygląda koszt dogrzewania otwartego salonu z aneksem, inaczej ogrzewanie mieszkania z kilkoma zamkniętymi pokojami. W pierwszym przypadku jeden klimatyzator może być praktycznym źródłem ciepła. W drugim często pełni przede wszystkim funkcję uzupełniającą.
Jak ustawić klimatyzator na grzanie zimą?
Podstawowa konfiguracja na pilocie
Najpierw trzeba wybrać właściwy tryb pracy. Na większości pilotów grzanie oznacza tryb HEAT albo symbol słońca. Nie należy mylić go z COOL, DRY, FAN ani AUTO. Tryb AUTO może samodzielnie zmieniać sposób działania w zależności od temperatury odczytanej przez czujnik, ale nie zawsze zachowuje się tak, jak oczekuje użytkownik. Jeśli priorytetem jest ogrzewanie, lepiej wybrać HEAT ręcznie.
Po przełączeniu trybu klimatyzator może przez kilka minut nie wydmuchiwać ciepłego powietrza. To normalne. Jednostka wewnętrzna często czeka na rozgrzanie wymiennika, aby nie kierować do pomieszczenia zimnego nawiewu. Zbyt szybkie wyłączanie urządzenia w tym momencie może utrudnić ocenę jego działania.
Temperaturę zadaną najlepiej ustawić umiarkowanie, na przykład 20–22°C, a następnie obserwować rzeczywistą temperaturę w pomieszczeniu. Ustawienie 28°C nie sprawi, że pokój nagrzeje się proporcjonalnie szybciej. Zwykle spowoduje tylko dłuższą pracę z wysoką mocą i większe ryzyko przegrzania strefy przy jednostce.
Jeżeli w pomieszczeniu jest 18°C, a na pilocie ustawiono 21°C, klimatyzator będzie dążył do osiągnięcia zadanej wartości. Po jej uzyskaniu nowoczesny model inwerterowy powinien obniżyć moc, zamiast stale pracować z pełną wydajnością. W praktyce stabilna nastawa jest zazwyczaj korzystniejsza niż częste ręczne włączanie i wyłączanie.
Temperatura, wentylator i kierunek nawiewu
W trybie ogrzewania ciepłe powietrze ma tendencję do unoszenia się. Z tego powodu kierunek nawiewu powinien być ustawiony bardziej ku dołowi niż podczas chłodzenia. Żaluzje skierowane pionowo w dół pomagają dostarczyć ciepło do strefy przebywania ludzi, zanim powietrze uniesie się pod sufit.
Przy rozgrzewaniu wychłodzonego pomieszczenia można ustawić średnią lub wyższą prędkość wentylatora, o ile hałas nie przeszkadza domownikom. Po osiągnięciu komfortu lepszy może być tryb automatyczny albo niższa prędkość. Zbyt silny nawiew nie zawsze oznacza szybsze ogrzewanie całego mieszkania, ponieważ może powodować odczuwalny ruch powietrza i kierować ciepło w niewłaściwą stronę.
Popularna rada, aby zawsze ustawiać wentylator na maksimum, działa tylko w określonych sytuacjach. Ma sens przy szybkim dogrzewaniu otwartego pomieszczenia, ale niekoniecznie podczas wielogodzinnej pracy w sypialni lub biurze. Wtedy spokojniejszy nawiew, odpowiedni kierunek żaluzji i stała temperatura mogą zapewnić lepszy komfort przy podobnym efekcie cieplnym.
Funkcja swing, czyli automatyczne poruszanie żaluzjami, może pomóc w mieszaniu powietrza, ale nie zawsze jest optymalna. Jeżeli nawiew okresowo kieruje się na ścianę, sufit albo bezpośrednio na użytkownika, lepiej ustawić położenie ręcznie. W pomieszczeniu z wysokim sufitem przydatne może być dodatkowe mieszanie powietrza wentylatorem, ustawionym na niskie obroty i skierowanym tak, aby nie powodował przeciągu.
Harmonogram pracy bez niepotrzebnych strat
Harmonogram powinien odpowiadać rytmowi użytkowania pomieszczenia. W biurze klimatyzacja włączona na kilka godzin przed rozpoczęciem pracy może przygotować temperaturę, ale utrzymywanie wysokiej nastawy przez całą noc zwykle nie ma uzasadnienia. W mieszkaniu można ograniczyć temperaturę podczas nieobecności, zamiast całkowicie wyłączać urządzenie w każdy chłodny dzień.
Jeżeli klimatyzator ma pracować także podczas nieobecności, rozsądniejsza może być niewielka obniżka, na przykład do 18–19°C, zamiast całkowitego wyłączenia. Wychłodzenie przegród i wyposażenia zwiększa późniejsze zapotrzebowanie na ciepło, szczególnie w mieszkaniu o słabej izolacji. Nie oznacza to jednak, że urządzenie trzeba utrzymywać przez całą dobę przy temperaturze komfortowej. Nastawa powinna wynikać z długości nieobecności, pogody i tego, jak szybko pomieszczenie odzyskuje temperaturę. [3]
Jeśli chcesz pogłębić ten wątek, sprawdź też: Eksploatacja wentylacji hybrydowej w bloku: praktyczne wskazówki dla lokatorów.
Co zmienić przy silnym mrozie?
Podczas większego spadku temperatury zewnętrznej klimatyzator może pracować dłużej, częściej przechodzić odszranianie i dostarczać mniej ciepła niż przy dodatniej temperaturze. W takiej sytuacji nie należy bezrefleksyjnie podnosić nastawy do maksymalnej wartości. Lepiej sprawdzić, czy jednostka zewnętrzna ma swobodny przepływ powietrza, a następnie obserwować temperaturę w pomieszczeniu.
Jeżeli urządzenie nie jest w stanie utrzymać zadanej temperatury, może być potrzebne wsparcie innym źródłem ciepła. Dotyczy to zwłaszcza mroźnych dni, dużych pomieszczeń, mieszkań z nieszczelnymi oknami oraz układów, w których klimatyzator ogrzewa tylko jedną strefę. Nie warto dopuszczać do wielogodzinnej pracy na granicy możliwości, jeśli mimo tego w pomieszczeniu nadal jest zbyt chłodno.
W czasie odszraniania nie należy ręcznie przełączać urządzenia między grzaniem a chłodzeniem ani odłączać go od zasilania. Automatyczny cykl zwykle kończy się po kilku minutach. Interwencji wymaga dopiero sytuacja, w której defrost powtarza się wyjątkowo często, urządzenie nie odzyskuje mocy grzewczej albo na wymienniku i tacy ociekowej stale narasta lód.
Ile kosztuje ogrzewanie klimatyzatorem?
Koszt ogrzewania zależy przede wszystkim od ilości zużytej energii elektrycznej. Najprostszy wzór wygląda następująco:
koszt = zużycie energii w kWh × cena 1 kWh
Cena 1 kWh powinna obejmować nie tylko samą energię czynną, lecz także składniki dystrybucyjne i pozostałe opłaty zależne od taryfy. Do dokładnych obliczeń najlepiej użyć całkowitej ceny widocznej na rachunku. Jeżeli umowa przewiduje różne stawki w określonych godzinach, trzeba policzyć zużycie osobno dla każdej strefy.
Przykład obliczenia na podstawie poboru prądu
Załóżmy, że klimatyzator podczas pracy grzewczej pobiera średnio 0,8 kW. Jeżeli działa przez 8 godzin, zużyje orientacyjnie:
0,8 kW × 8 godzin = 6,4 kWh
Przy całkowitym koszcie energii wynoszącym 1,10 zł za kWh daje to około 7,04 zł za taki dzień. W ciągu 30 dni przy identycznym czasie pracy byłoby to około 211 zł. Jest to przykład rachunkowy, a nie stała miesięczna opłata. Rzeczywisty pobór będzie się zmieniał wraz z temperaturą na zewnątrz, nasłonecznieniem, stratami ciepła i temperaturą ustawioną na pilocie.
Warto zwrócić uwagę na słowo średnio. Klimatyzator inwerterowy nie musi przez cały czas pobierać mocy znamionowej. Po nagrzaniu pomieszczenia może zejść na przykład do 0,3–0,5 kW, a podczas rozgrzewania wychłodzonego wnętrza lub mrozu chwilowo pobierać więcej. Dlatego obliczenie oparte wyłącznie na maksymalnym poborze często zawyża rachunek, natomiast użycie minimalnej wartości z katalogu może go zaniżyć.
Jak oszacować koszt z COP?
Jeśli znane jest zapotrzebowanie pomieszczenia na ciepło, można wykorzystać współczynnik COP. Przykładowo, gdy wnętrze potrzebuje w danym okresie 100 kWh ciepła, a średni COP klimatyzatora wynosi 4, zużycie energii elektrycznej wyniesie w przybliżeniu: [4]
100 kWh ÷ 4 = 25 kWh prądu
Przy cenie 1,10 zł za kWh koszt ogrzewania wyniesie około 27,50 zł. To obliczenie jest użyteczne do porównywania wariantów, ale wymaga ostrożności. COP zmienia się z temperaturą zewnętrzną, wilgotnością i obciążeniem urządzenia. W praktyce sezonowy wynik może być niższy od wartości podanej dla łagodnych warunków testowych.
Jeżeli nie znamy zapotrzebowania budynku ani rzeczywistego COP, dokładniejsze będzie zmierzenie poboru energii. Można użyć licznika energii zamontowanego dla obwodu klimatyzatora albo odpowiedniego watomierza, o ile jego zakres i sposób podłączenia są właściwe dla danego urządzenia. Pomiar z kilku dni, obejmujący różną pogodę, daje znacznie lepszy obraz niż pojedynczy odczyt chwilowy.
Co najbardziej podnosi rachunek?
Największy wpływ ma nie sama moc klimatyzatora, lecz ilość ciepła potrzebna do utrzymania temperatury. Rachunek rośnie, gdy pomieszczenie szybko traci ciepło przez nieszczelne okna, słabą izolację, otwierane drzwi albo intensywną wentylację. Znaczenie ma również różnica między temperaturą wewnątrz i na zewnątrz. Utrzymywanie 23–24°C zamiast 20–21°C może wyraźnie zwiększyć czas pracy urządzenia.
Nie bez znaczenia jest także miejsce montażu. Jeżeli jednostka wewnętrzna znajduje się w pobliżu źródła dodatkowego ciepła albo w miejscu, w którym czujnik szybko wykrywa nagrzane powietrze, urządzenie może ograniczyć moc, mimo że dalsza część pomieszczenia pozostaje chłodniejsza. Z kolei zasłonięty wlot lub wylot powietrza pogarsza przepływ i może zwiększać zużycie energii.
Przed sezonem grzewczym warto oczyścić filtry jednostki wewnętrznej i usunąć zabrudzenia z dostępnych powierzchni wymiennika. Filtr zatkany kurzem ogranicza przepływ powietrza, obniża komfort i może powodować głośniejszą pracę wentylatora. Jednostkę zewnętrzną należy utrzymywać w stanie umożliwiającym swobodny przepływ powietrza, bez samodzielnego wyginania delikatnych lamel wymiennika.
Jak sprawdzić, czy ogrzewanie klimatyzatorem się opłaca?
Porównanie z innym źródłem ciepła powinno uwzględniać koszt dostarczenia tej samej ilości energii do pomieszczenia. W przypadku klimatyzatora potrzebne są dane o zużyciu prądu i rzeczywistej cenie kilowatogodziny. Dla ogrzewania elektrycznego oporowego, takiego jak grzejnik lub termowentylator, jedna kilowatogodzina prądu dostarcza w przybliżeniu jedną kilowatogodzinę ciepła. Klimatyzator może dostarczyć więcej ciepła z tej samej ilości energii, ponieważ transportuje ciepło z zewnątrz, a nie tylko zamienia prąd na ciepło.
Nie oznacza to jednak, że klimatyzator zawsze będzie najlepszym rozwiązaniem. Trzeba uwzględnić cenę zakupu i montażu, serwis, hałas, ograniczony zasięg nawiewu oraz spadek wydajności przy niskiej temperaturze. W małym, dobrze izolowanym salonie używanym przez kilka godzin dziennie może być bardzo ekonomicznym źródłem ciepła. W dużym mieszkaniu z zamkniętymi pokojami jedno urządzenie może nie zapewnić równomiernego komfortu, nawet jeśli jego zużycie prądu wygląda korzystnie.
Praktyczną metodą jest porównanie kilku dni o podobnej pogodzie. Najpierw należy odczytać zużycie energii klimatyzatora, a następnie sprawdzić, jaką temperaturę utrzymywał i przez ile godzin pracował. Po zmianie ustawień, na przykład obniżeniu temperatury o 1°C albo ograniczeniu ogrzewania pustych pomieszczeń, można powtórzyć pomiar. Takie zestawienie pokaże więcej niż sam deklarowany SCOP lub chwilowa moc widoczna na wyświetlaczu.
Jak ocenić ustawienia w codziennym użytkowaniu?
Po zmianie parametrów nie warto oceniać efektu po kilku minutach. Wychłodzone ściany, podłoga i meble potrzebują czasu, aby się nagrzać, dlatego lepszą ocenę daje obserwacja temperatury oraz komfortu po kilku godzinach pracy. Jeżeli powietrze przy jednostce jest ciepłe, ale w dalszej części pomieszczenia nadal odczuwa się chłód, problemem może być sposób rozchodzenia się nawiewu, a nie zbyt niska temperatura ustawiona na pilocie.
W pomieszczeniach o nieregularnym kształcie warto sprawdzić, czy czujnik temperatury nie znajduje się w miejscu, które szybko się nagrzewa. Jednostka umieszczona nad drzwiami, blisko kuchni albo przy nasłonecznionej ścianie może wcześniej ograniczać moc. Jeżeli pilot oferuje funkcję pomiaru temperatury w miejscu jego położenia, można ją przetestować, ustawiając sterownik w reprezentatywnej części pokoju. Nie powinien on jednak leżeć przy oknie, grzejniku ani w strumieniu nawiewanego powietrza.
Przy ogrzewaniu większej przestrzeni pomocne jest pozostawienie otwartych drzwi między pomieszczeniami, ale nie gwarantuje to równomiernej temperatury. Ciepłe powietrze może zatrzymywać się przy suficie, a chłodniejsze pozostawać przy podłodze. Jeśli zależy nam na dogrzaniu sąsiedniego pokoju, lepiej ustawić nawiew w stronę przejścia i zapewnić powrót powietrza, niż kierować strumień bezpośrednio w głąb zamkniętego pomieszczenia.
Praktyczne ustawienia dla różnych sytuacji
W salonie używanym przez cały dzień zwykle sprawdza się umiarkowana temperatura zadana i automatyczna regulacja wentylatora. Po osiągnięciu komfortu urządzenie powinno przejść na spokojniejszą pracę, zamiast stale nawiewać z maksymalną prędkością. W sypialni ważniejszy od szybkiego nagrzania może być niski hałas, dlatego warto rozpocząć ogrzewanie wcześniej, a następnie zmniejszyć obroty wentylatora.
W pokoju do pracy należy zwrócić uwagę na położenie biurka. Nawet prawidłowa temperatura mierzona przez klimatyzator nie zapewni komfortu, jeśli strumień powietrza pada bezpośrednio na kark lub dłonie. Żaluzje można ustawić tak, aby ciepłe powietrze kierowało się wzdłuż sufitu, a wentylator urządzenia pracował na najniższym poziomie, który nadal pozwala skutecznie ogrzewać pomieszczenie.
Przy krótkim porannym dogrzewaniu można tymczasowo zwiększyć nawiew, a po uzyskaniu komfortu wrócić do trybu automatycznego. Nie ma potrzeby utrzymywania maksymalnych obrotów przez cały cykl. Takie ustawienie może szybciej rozprowadzić ciepło, ale zwykle zwiększa hałas i nie zawsze poprawia odczuwalną temperaturę w miejscach oddalonych od jednostki.
Krótka kontrola przed rozpoczęciem sezonu
- sprawdź, czy tryb pracy oznaczony jest symbolem grzania, zwykle słońcem;
- ustaw temperaturę tylko nieco wyższą od oczekiwanej, zamiast od razu wybierać wartość maksymalną;
- skontroluj, czy żaluzje nie kierują nawiewu bezpośrednio na osoby;
- upewnij się, że drzwi i układ pomieszczeń pozwalają na swobodną cyrkulację powietrza;
- obserwuj przez kilka godzin temperaturę w miejscach, w których rzeczywiście przebywają domownicy.
Najlepsze ustawienie nie wynika z jednej uniwersalnej wartości. Trzeba dopasować je do wielkości pomieszczenia, miejsca montażu, sposobu użytkowania i oczekiwanego poziomu hałasu. Zwykle korzystniej jest utrzymywać stabilne warunki i korygować pojedyncze parametry, niż często przełączać tryby, gwałtownie zmieniać temperaturę albo wymuszać najwyższą moc nawiewu.
Po kilku dniach takiej obserwacji łatwiej ustalić własny schemat pracy: temperaturę komfortową, najcichszy skuteczny bieg wentylatora, właściwy kierunek żaluzji oraz godziny uruchamiania urządzenia. To właśnie dopasowanie ustawień do konkretnego pomieszczenia decyduje o tym, czy ogrzewanie klimatyzatorem będzie wygodne w codziennym użytkowaniu.
Co warto zapamiętać
- Klimatyzator z funkcją grzania działa jak powietrzna pompa ciepła, a nie jak zwykła grzałka elektryczna.
- Przed rozpoczęciem ogrzewania trzeba sprawdzić zakres temperatur pracy i wydajność konkretnego modelu przy niskiej temperaturze.
- Tryb HEAT, temperatura około 20–22°C oraz nawiew skierowany ku dołowi to podstawowa konfiguracja zimowa.
- Odszranianie jednostki zewnętrznej może chwilowo przerwać ogrzewanie i nie musi oznaczać awarii.
- Koszt ogrzewania zależy od rzeczywistego zużycia prądu, ceny energii, temperatury zewnętrznej, izolacji budynku i sposobu rozprowadzenia ciepła.
- Jeden klimatyzator skutecznie ogrzewa przede wszystkim pomieszczenie lub otwartą strefę, w której został zamontowany.
Pytania od czytelników
Czy lepiej zostawić klimatyzator włączony na stałe, czy uruchamiać go tylko wtedy, gdy zrobi się chłodno?
Czy woda kapiąca z jednostki zewnętrznej podczas grzania oznacza usterkę?
Co sprawdzić, gdy klimatyzator nie grzeje zimą mimo ustawienia trybu HEAT?
Czy ustawienie wyższej temperatury, na przykład 28°C, przyspieszy ogrzewanie pomieszczenia?
